Collection Première Düsseldorf

MODEDOKTER nathalja op inkoop bij CPD Dusseldorf

#Modedokter  COLLECTION PREMIÈRE DÜSSELDORF

Über die grenze...

Dinsdag na de  Modefabriek in Amsterdam is er in Düsseldorf ook een beurs, net zoals in Berlijn. Van oudsher is het modeweekend in Düsseldorf CPD genaamd, oftewel Collection Première Düsseldorf. Behalve mode beurzen, zoals Gallery, openen tijdens het CPD weekend de showrooms van de merken hun deuren. Dat is echt wezenlijk anders dan tijdens Fashion Week Berlin of de Modefabriek. Persoonlijk zijn de open showrooms voor mij dan ook de reden om naar Düsseldorf te gaan. Omdat ik een aantal afspraken heb staan in showrooms om nieuwe merken voor mijn winkel te bekijken, heb ik behoefte aan een ‘tweede mening’ van de verkoopvloer. In mijn visie is het heel belangrijk dat de meiden op de vloer, behalve de passie voor mode en goede sociale contacten, ook de liefde delen voor de merken die we verkopen. Marlice is geknipt voor deze taak. Ze zit echt al jaren in het vak. Voorheen in de kinderkleding bij Pinok, daarvoor in de schoenen en nu al een behoorlijk aantal jaren versterkt ze als ‘vliegende keep’ ons team. Door haar jarenlange ervaring heeft ze veel inzicht in de wensen van de klant. Eens kijken of ze mij ook vandaag kan ondersteunen bij het maken van keuzes. Of de wensen van de klant overeen komen met het productaanbod. En natuurlijk, of het voldoende “Exmode” is.

De stijl van Exmode...

Het is een bewuste keuze om een bepaalde stijl in de winkel te presenteren, want hierdoor is Exmode onderscheidend van de rest. Marlice is altijd te vroeg op de zaak en ik altijd te laat. Onze tijdzondes lopen dus niet helemaal synchroon. Het is dan ook iedere keer weer bijzonder dat het ons lukt elkaar te treffen. Al is het dus nooit op de afgesproken plaats, door het verschil in tijdbeleving. Hoe dat kan? Heel simpel! Je spreekt om 8:30 af in Blerick, Marlice vertrekt vanuit thuis om 8:15 (te vroeg) en ik vertrek vanuit thuis om 8:30 (te laat). Je probeert elkaar telefonisch te bereiken, wat uiteindelijk niet lukt. En op de een of andere manier brengt het heelal ons weer samen, wanneer ik een rondje om de rotonde rijdt. Keer op keer, toch bijzonder!

De lol zit er dus bij vertrek alweer goed in. In de auto brief ik Marlice over de plannen in Düsseldorf. Dus wat we daar gaan zien, wat ik in Berlijn heb gezien, wat we zoeken en wat juist niet. In no-time rijden we de stadsbrug van Düsseldorf over. Nu is het opletten geblazen, want de eerste drie afspraken zijn nieuwe merken in showrooms waar ik nog nooit ben geweest. Buddy Tom-Tom is nu aan slag. Op zoek naar de Volmerswertherstrasse naar de firma Witteman. OMG waar zijn we nu weer beland?! In een hofje zien we achterin een hoek een witte garagedeur met de letters Witteman erop. Onwennig open ik het deurtje in de garagedeur en stap over de richel van de garage heen. Hier worden we hartelijk ontvangen door een jonge dame volledig gekleed in zwart achter een sta tafel die naar onze firma naam vraagt. Ze steekt haar hand op en vanuit het niets verschijnen er twee jonge mannen. Ze begroeten ons met een hand en helpen ons uit onze jas en hangen de jassen weg. Vervolgens begeleidt een jongen ons naar een afdeling in de showroom en de andere jonge gaat zorgen voor koffie en chocolade croissantjes. De overdreven Duitse hoffelijkheid van beide jongens past helemaal niet bij hun uiterlijk. Ze zijn beide in streetwear gekleed. Een heeft een low fit jeans aan met strak oversized overhemd en de ander een workpants met logo shirt. Beide afgemaakt met de nieuwste streestyle sneakers. Deze look komt op mij altijd heel nonchalant over. Bij het gedrag dat ze vertonen vind ik meer een pinguïnpak passen. Je weet wel een zwarte smoking met wit overhemd. Het is net als de buitenkant van het pand, dat verraad ook niet wat erin zit. Deze firma Witteman heeft een behoorlijk grote showroom voor de plek waar ze zitten. Dat verwacht je echt niet als je het hofje in loopt. En al helemaal niet als je de garagedeur in stapt. De showroom is hoog en aangekleed met elegante chandeliers die aan het plafond prijken. Het is een combinatie van industrieel met klassiek, beetje barokachtig. Als ik zo vluchtig rondkijk tel ik een slordig aanbod van tien verschillende merken. En er zitten ook grote merken tussen, zoals Fabienne Chapot. Zelf koop ik Fabienne Chapot bij de Nederlandse vertegenwoordiging in Amsterdam in. Hier mag het westen van Duitsland Fabienne Chapot inkopen. Waarom we eigenlijk hier zijn... een nieuw jassen merk. Op de beurs in Berlijn hebben Tom en ik mooie jassen gezien van Canadian Classics. Na wat speurwerk online zie ik dat ze goede verkooppunten hebben. De verkooppunten vind ik altijd belangrijk, daaraan zie ik hoe serieus een merk omgaat met haar distributiebeleid. En of het “grote stappen, snel thuis” is en daardoor vaak resulteert in een “eendagsvlieg”.

Canadian Classics heeft een goed aanbod aan verkooppunten, zelfs in Nederland. Vandaar dat ik ook meer dan verbaasd ben dat er geen Nederlandse vertegenwoordiging is voor dit merk. Daarom staan Marlice en ik dus hier bij de West-Duitse vertegenwoordiging op de stoep. Anders dan dat de naam doet vermoeden komen de Canadian Classic jassen uit Firenze Italië. Een geweldig staaltje vakmanschap en gebruik van kwalitatief hoogstaande materialen. Nu de pasvorm nog. Al ben ikzelf een maat 38 en zijn showroommodellen meestal maat 36, fungeer ik toch zelf als pasmodel. Ik ben de Airforce jassen bij ons in de winkel gewend. Dit is dan ook mijn grootste vergelijk, zowel qua uiterlijk, doelgroep en fit. Onze klant wil het nieuwste van het nieuwste en vind het belangrijk dat ik dit ook aanbiedt. Airforce jassen zijn zeer populair, al merk ik overduidelijk dat er een overkill van dit merk in de markt is. Canadian Classics kan wel eens een goede vervanger zijn. De Canadian Classic jassen zitten iets ruimer in de mouw inzet, waardoor je meer bewegingsvrijheid hebt en ze zijn iets vrouwelijker gesneden, waardoor ze meer volwassen lijken. Ik ben in iedere geval blij verrast en Marlice deelt mijn mening. We weten genoeg, hebben voldoende informatie en een keuze op papier gezet om thuis verder uit te werken. Tijd om door te reizen naar onze volgende afspraak.

Next stop...

Omdat ik niet goed weet waar alles ligt en hoe lang ik nodig heb per afspraak, zijn de afspraken relatief ruim gepland. Op ons gemak vervolgen we onze weg naar Kronprinzenstrasse. Terwijl ik Tom-Tom weer om hulp vraag, lachen Marlice en ik nog na van het "koninginnenontvangst"dat we zojuist gehad hebben. Op de afspraak zelf weten we ons dan te gedragen, maar zodra we buiten staan rollen de tranen over onze wangen. Wat een typetjes. Tom-Tom herhaald een aantal keren dat we onze bestemming bereikt hebben. Ik zie niks. Het zal dus wel weer in een of ander hofje liggen. Ik ben een kei in fout parkeren. Dat komt omdat ik de overtuiging heb dat voor de deur altijd plaats is. Ik pruts mijn Fiat 500 dan ook tussen een bouwcontainer en een dubbel geparkeerde auto in. Even goed lezen wat op het ronde blauwe bord met rood kruis erdoor staat. Dat geldt vast niet voor vandaag. We stappen uit en tellen de huisnummers totdat we 119 vinden. Ja, hoor wederom een hofje. Dit keer een heel ander hofje, het loopt iets dieper door en eindigt in een vrijstaand woonhuis. Jeetje, hier staan auto’s geparkeerd. Dan krijg ik al de neiging om mijn auto te verzetten tot echt voor de deur. We bellen aan, geen gehoor. het regent en voel mijn haarlak hard worden en de krullen op komen. Ik wil naar binnen, dus bel nog een keer. Er beweegt niets. We lopen een stukje terug en gaan onder een afdak staan. Ik scroll door mijn i-phone heen opzoek naar een telefoonnummer. Dat vind ik en bel ik. Het blijkt het hoofdkantoor te zijn. Tja, en daar zal wel niemand op zondag aan het werk zijn. Uiteindelijk besluit ik onze reis verder te vervolgen en nogmaals het nummer te bellen wat ik heb en een voicemail achter te laten. Ik doe ook nog de moeite een e-mail te sturen. Tom-tom berekent de route naar adres nummer drie en weg zijn we!

We zijn onderweg naar de Kaiserswertherstrasse. Dit is de straat waar het eigenlijk allemaal gebeurd dit weekend. Hier zitten de meeste showrooms gecentreerd. Als tweede locatie is er de Derendorfer Allee hier zitten ook veel merken. Al heb ik deze voor vandaag niet op het lijstje gezet. Ik doe een poging de auto langs de weg kwijt te komen. Gezien het tijdstip is dit eigenlijk "mission impossible". Na een rondje geef ik het dan ook op en zet ik koers naar Hilton hotel. Niet te moeilijk doen en gewoon de auto de parkeergarage in slingeren. Kan ik ook even gebruik maken van de toiletten in het Hilton (luxepoes,-)). De rest van de middag vervolgen we onze weg te voet in de regen. Om Marlice mee te nemen in mijn denkproces, laat ik haar een aantal merken zien en vraag om haar mening. Er zitten merken tussen die ik sowieso niet van plan was in te kopen en merken die ooit op mijn lijstje hebben gestaan. Gewoon om even aan te voelen of we op een lijn zitten en of ik er misschien anders tegenaan ga kijken na Marlice haar verhaal te hebben gehoord. Typisch, maar waar, Marlice reageert op alles, zoals ik het in mijn hoofd heb. Dat is fijn, we zitten op een lijn en we hebben tijd over om even te lunchen.

Ook hier in de Kaiserswertherstrasse zit weer zo’n Duitse Konditorei waar ik zo dol op ben. Iets minder charme dat mijn favo uit Berlijn, maar dat mag de pret niet drukken. En wat nog beter is, er is zitplek! Jeetje, wat een mazzel. Deze Konditorei is bijna een klein restaurant en ze maken heerlijke salades. We bestellen allebei een Caprese salade met mozzarella en tomaat. Natuurlijk gaat het ook om het verse brood dat je erbij geserveerd krijgt. Heerlijk, ik knap even helemaal op. Tijdens de lunch kletsen we over ditjes en datjes. Ik neem vaker iemand uit mijn team mee naar een gelegenheid. Zo leer je elkaar beter kennen en bouw je een relatie op die tegen een stootje kan. Ons team is dan ook heel hecht. Wat wel eens lastig is voor nieuwkomers. Daarbij hebben we veel langdurige dienstverbanden, dit maakt ons echt een kleine familie. De inwendige mens is weer verzorgd, tijd om te gaan. In een Konditorei betaal je niet aan tafel, maar aan de kassa bij de balie. Zo ook hier. Een dame rekent uit wat we verbruikt hebben en ik trek mijn bankpas. Deze doet het niet. En de volgende bankpas ook niet. Dan geeft de dame aan de kassa aan dat ze alleen maar Duitse bankpassen aannemen en contant geld, dus geen buitenlandse bankpassen of creditcards. Daar sta je dan met vier bankpassen, twee creditcards en een briefje van tien euro in je portemonnee. Vol verbazing kijk ik de dame aan en zeg dat we dan moeten afwassen. Dat grapje begrijpt ze niet. Het blijven toch Duitsers (sorry). Marlice schiet te hulp en samen kunnen we het bedrag contant voldoen.

Hello Orwell!

Tijd om de broeken van Orwell te gaan bekijken. Ook een merk dat ik in Berlijn gespot heb. Orwell ken ik nog van vroeger en had altijd mooie broeken in de totaalcollectie. Van origine was het een broeken maker, uitgegroeid tot merk met alles erop en eraan. Een aantal jaren geleden is Orwell gestopt en nu maakt de broekenfabrikant een comeback met alleen de broeken. Marlice is net als ik positief verbaasd. Dit kan wel eens een goed gevolg gaan hebben...

Hi Karl...!

In hetzelfde pand als Orwell zit sinds 1 januari dit jaar Karl Lagerfeld. Meneer Lagerfeld is de designer van onder andere Chanel. Hij is zo bekend met zijn wit grijze getoupeerde haar en staartje, hoge witte boorden aan zijn overhemden en leren handschoenen, dat het een icoon is geworden. Een aantal jaar geleden is hij zijn eigen merk, eigenlijk als grapje, gestart. De Karl Lagerfeld collectie kenmerkt zich door de afbeeldingen van Karl zelf of zijn geliefde poes. Zowel hij als de poes zijn als Icon overal op terug te vinden. Karl Lagerfeld was in eerste instantie alleen verkrijgbaar in zijn eigen brand stores en nu langzaam aan, kunnen multi brand stores het merk ook inkopen. Tot afgelopen jaar was het voor mij alleen mogelijk om Karl Lagerfeld in Parijs in te kopen. Niks verkeerd mee zou je zeggen, maar ja de trip ernaartoe en terug gaat natuurlijk wel van de marge af. Met andere woorden; de winst die ik dan op de kleding van Karl Lagerfeld zou maken, gaat op aan reis- en verblijfkosten om het merk in te kopen. Dat is niet helemaal de bedoeling!

Speciaal voor dit fashionweekend heeft Karl Lagerfeld zijn collectie naar Düsseldorf laten komen. Hier kan dus alleen in dit weekend gekocht worden. Ik voel er niet zoveel voor om over een nacht ijs te gaan, maar ben wel blij het gezien te hebben en de contacten te hebben gelegd. Wie weet wat hieruit voortkomt. Terwijl ik bij Karl Lagerfeld ben blijft mijn gsm trillen. Eenmaal buiten blijkt dat

Stuffmaker, onze afspraak die er niet was vanochtend, toch de moeite neemt zijn excuses aan te bieden. Hij was in het magazijn in de kelder en had de deurbel niet gehoord. We besluiten dan toch nog een keer terug te rijden, aangezien we bijna klaar zijn met de merken op de Kaiserswertherstrasse. Na een flitsbezoek in de nieuwe showroom van Riani om toch ook daar weer even iedereen “hallo” te zeggen na ons avontuur in Berlijn, lopen we terug naar de auto.

Keine EC-Karte bitte...

Bij het Hilton hotel neem ik wederom mijn bankpas en Visa card in de hand om het parkeerticket mee te betalen. Alleen gepast contant betalen staat met rode letters in het beeldscherm. Dit meen je niet! Marlice en ik keren onze portemonnees om, voelen in jaszakken naar verdwaalde winkelkarretjesmuntjesen ik speur nog eens in mijn auto. We komen 20 cent te kort. Met mijn parkeerticket in mijn hand loop ik naar de balie van het Hilton hotel. Daar checkt net een horde buitenlandse gasten uit. En nee, ze willen niet tussendoor helpen... ik mag gewoon rustig in de rij op mijn beurt wachten. Eindelijk is het mijn beurt en ik leg uit dat we 20 cent te kort komen en of ik alsjeblieft hier aan de balie met een pas kan betalen of desnoods geld kan opnemen om contant mee te betalen aan de ticketautomaat. Dat was wel een hele lastige vraag en behoefte overleg met iemand hoger in rangorde. Uiteindelijk kon ik dan met de pin betalen, zonder afgifte van een bonnetje. En kreeg ik een uitrijkaart. Hup Tom-Tom geef ons de route terug naar de Kronprinzenstrasse.

Every girl needs a designer bag!

Vanochtend had ik gezien dat ik het hofje in kon rijden om voor de deur te parkeren, dus dat doe ik nu ook. Ik parkeer op P4. Waar dat bordje voor is mag Joost weten. Ditmaal wordt er wel open gedaan bij aanbellen. En een Duitse jongeman staat ons in het Nederlands te woord. Huh?!? Hij legt uit dat hij een Belgische vriendin heeft gehad en jaren in België heeft gewoond waar hij dus Nederlands heeft leren spreken. Je merkt dat het niet zijn moederstaal is en zolang het over koetjes en kalfjes gaat weet hij zich te redden, maar zodra er zaken ten tafel komen vraagt hij over te gaan op Duits. Stuffmaker ben ik ook in Berlijn op de beurs tegen het lijf gelopen. Vooral door de stand met kermis grijpers vielen ze op. Het merk Stuffmaker bestaat nog geen twee jaar. Ze leggen uit dat ze eigenlijk tassenproducent zijn voor hoogwaardige merken als Isabel Marrant en Strenesse. Deze merken vragen regelmatig om nieuwe ideeën voor tassen. Wanneer het dan op commercialiteit aankomt, verdwijnen deze werktekeningen van tafel. Doodzonde vinden ze zelf. Dus zijn ze zelf begonnen de afgewezen ideeën onder een eigen naam te produceren. Het merk Stuffmaker is geboren!

De tassen zien er kwalitatief erg goed uit, ze hebben ook een echte “heb-factor”. Alleen ben ik helemaal leeg gezogen door het enthousiasme van de eigenaar zelf. Jeetje, wat kan die man lullen! Na een dag met zoveel indrukken ook nog eens intensief naar een lang getrokken verhaal in het Duits met volle aandacht luisteren... Er zijn een aantal aantekeningen op papier gezet, zodat ik eventueel thuis een order kan uitwerken. Contactgegevens uitgewisseld. Het is echt tijd om te gaan, ik ben er klaar mee!

Entschuldigung!

Eenmaal buiten wacht een grote verrassing. We zijn dubbel geparkeerd. Ik begrijp het niet, want toen we kwamen aanrijden waar er vijf parkeerplaatsen naast elkaar. Hiervan was alleen de eerste parkeerplaats bezet. Ik heb mijn auto in parkeerplaats vier gezet. Nu we terug zijn is parkeerplaats twee ook gevuld, maar parkeerplaats drie en vijf nog leeg. Dus waarom zet iemand zijn auto achter de mijne? En ook nog op zo’n manier dat ik niet via de parkeerplaatsen naast me eruit kan rijden. Ik bel de mannen van Stuffmaker of ze de auto herkennen en de eigenaar weten op te sporen. De Belgisch sprekende duister schiet ons te hulp. Hij moet lachen om de aanblik van de auto’s. Tja zegt hij, je hebt op een gehuurde parkeerplaats geparkeerd. De eigenaar is een buurman en heeft al met de manier van parkeren aangegeven dat hij niet blij is. Hij raad ons aan in de auto te gaan zitten en de motor alvast te starten, dan lost hij het op met de buurman. In mijn achteruitkijk spiegel zie ik de auto achter mij weg draaien. Vriendelijk lachend en zwaaiend, zet ik de auto in de achteruit en rij weg. Gelukkig heeft Tom-Tom onze locatie al gevonden en kan ons snel weg wijzen van de boze buurman.

Truuk nao Venlo!