Houd de dief!

MODEDOKTER HOUD DE DIEF

#Modedokter  HOUD DE DIEF

We've been robbed!

Het is donderdagmiddag en er zijn veel nieuwe goederen binnen. Tijd om de voorraad aan te vullen. Ons magazijn bevind zich op de eerste verdieping. Veel traplopen dus. Alle leveringen gaan eerst de trap op naar boven waar ze stuk voor stuk worden uitgepakt uit dozen en folie. In het magazijn schieten we ook de prijskaartjes eraan en hangen de goederen klaar voor het “in hangen” in de winkel. Nu is het moment dat ik de goederen die ik geschikt vind om de winkel mee aan te vullen, oppikken in het magazijn. In de tussentijd blijft Suzanne in de winkel om klanten te helpen en ondertussen ruimte te maken voor de nieuwe sets. De deur naar ons magazijn zit voorin de winkel verstoptin een hoek achter een gordijn. Het is een gesloten deur met een cijferslot. Op de eerste verdieping zit dan het magazijn en de kantine en op de tweede verdieping zitten vier kantoorruimtes. Vandaar de deur met cijferslot. Alleen als ik goederen op en neer sleep van boven naar beneden of van beneden naar boven, wil ik graag de deur open zetten, zodat ik met mijn armen vol goederen kan doorlopen. Zo ook vandaag.

Na een aantal keer op en neer gelopen te zijn, lust ik wel een glas water. En Suzanne kan mijn gedachte lezen en heeft het glas water op tafel al klaar gezet. We praten kort even ons plan de campagne bij en na het glas water gaan we snel weer verder. Ik loop vol goede moed de trap weer op en halverwege de trap hoor ik Lana vanaf de tweede verdieping schreeuwen; “er zit een vent!”. Terwijl ik haar naar boven tegemoet ren, kijk ik door de spijlen naar de tweede trap die naar de tweede verdieping leidt, zie ik Lana in een rot gang naar beneden sprinten en rent er een grote diep donkere man achter haar aan. Ik draai me om en gil: “rennen!”Voordat ik er erg in heb sta ik al beneden en schreeuw de winkel in naar Suzanne; “roep Ronald en haal versterking, NU!”. Suzanne rent richting de kapsalon en roept Ronald waarop hij samen met haar richting trappenhuis rent. Ik bedenk me geen moment en samen met Ronald en Suzanne op mijn hielen duik ik terug de deur door richting trap. Op het onderste stuk van de trap weten we met zijn vieren “de grote neger” staande te houden. Ronald maakt een of andere duikbeweging waardoor hij onder een arm van de man doorsteekt en zo achter hem op de trap komt te staan. Lana en ik blokkeren de laatste treden van de trap en Suzanne staat op de uitkijk. Uit ervaring weten we dat we hem niet mogen aanraken. Of hij moet ons eerst aangeraakt hebben. Dat is lastig iemand staande houden, zonder aan te raken. Maar het lukt ons en we eisen een verklaring van hem wat hij op de tweede verdieping in ons pand deed. Met een zwaar Rotterdams accent doet hij zijn best ons te kalmeren; “rustig maar meisjes, rustig maar”. Zo vol adrenaline als wij zitten, zo rustig en beheerst is hij. Hij legt herhaaldelijk uit dat hij opzoek was naar het toilet. Ronald vraagt hem om ons de winkel in te volgen. Zodat we in de camera’s staan, maar dat zegt Ronald niet hardop,-) In de winkel herhaalt hij nog een keer dat hij alleen een toilet zoekt. Omdat wij oprecht niet weten wat hij heeft uitgespookt en dus geen weerwoord kunnen leveren, geeft Ronald het op en besluit terug naar de kapsalon te lopen om verder te gaan met zijn werk. Terwijl Ronald zonder iets te zeggen weg loopt, zie je toch dat de man ergens ietwat nerveus is. Hij voelt zich in ieder geval niet op zijn gemak en vraagt of we denken dat hij iets gestolen heeft. We geven aan dat we dat niet weten. En als reactie hierop laat hij ons in zijn kleine blauwe Louis Vuitton cross body man bag kijken. Ja, hoor alsof dat geloofwaardig is.

What's our next move...

Omdat we hem blijven omsingelen en hij daardoor niet naar buiten kan lopen, vind hij een weg de winkel in. Hij zegt dat hij wel iets zal kopen om onze schrik mee af te kopen. Hij geeft aan zich schuldig te voelen dat we zo geschrokken zijn. Hij maakt een rondje winkel en loopt door naar de kapsalon, waar hij bij de balie gaat vragen naar het toilet. Dit is het moment waarop ik de telefoon pak en de politie bel. Ik heb geen bewijs dat hij iets heeft gedaan, al is het wel een super vreemde situatie. Het bandje van de politie aan de andere kant van de telefoonlijn vraagt mij duidelijk de plaatsnaam in te spreken waar ik mij bevind. Vervolgens sta ik in de wacht om een receptioniste van politie regio Noord-Limburg te spreken. Net terwijl ik een vriendelijke dame aan de telefoon krijg, loopt onze grote vriend richting Suzanne. Hij verteld haar verbaasd te zijn dat we alleen spullen voor vrouwen verkopen en dat hij dan niks kan vinden om te kopen. De receptioniste die ik aan de telefoon heb, ziet in eerste instantie de ernst van de situatie niet in. Als reactie hierop, zie ik dan ook geen reden meer om mijn best te doen de grote beer binnen te houden. Nu hij richting voordeur loopt, besluiten we hem te laten doorlopen. In navolging hierop verkort ik mijn verhaal aan de telefoon, bedank de dame voor het luisteren en beëindig het telefoongesprek. Lana, Suzanne en ik hebben even nodig om bij te komen van deze gebeurtenis. Na ons verhaal aan elkaar kwijt te zijn en de rust weer wat is wedergekeerd, loop ik met Lana naar boven om te kijken waar hij precies gezeten heeft en of hij ergens aan heeft gezeten.

Lana verteld dat ze aan haar eigen bureau zat te werken, nadat ze aan datzelfde bureau een bespreking met onze marketingheld Tom heeft gehad. Na hun overleg op kantoor, zijn ze samen op het balkon op de eerste verdieping een sigaretje gaan roken. Vervolgens is Tom huiswaarts gegaan en heeft Lana na deze korte pauze haar werk op kantoor hervat. Toen ze twijfelde over de aangevulde voorraad op de webshop van een zojuist geleverd artikel, maakte ze de beslissing bij haar collega Kim op kantoor toch even de pakbon na te kijken. Kim was een half uur geleden naar huis gegaan en normaal hoeft Lana eigenlijk niet op haar kantoor te zijn. Nu beslist ze anders en loopt het kantoor van Kim in om de pakbon van de muurkast achter het bureau uit het pakbonnen bakje te pakken. Terwijl ze in gedachte naar de pakbon tuurt en het kantoor uit loopt ziet ze iets in haar rechter ooghoek. Ze kijkt verschrikt op en verscholen in een hoek van het kantoor van Kim staat een grote donkere man verdekt opgesteld. Dat is het moment waarop Lana begint te schreeuwen en ik haar hoor. We kijken samen op het kantoor bij Kim om te ontdekken wat de man van plan is geweest. De hoek waar hij stond, is direct naast het raam aansluitend aan de balkon deuren die naar het mini balkon leiden van Kim haar kantoor. We zien dat het rolgordijn iets omhoog is gerold. Dan valt het ons ook op dat alle kastjes en deuren op Kim haar kantoor niet dicht zijn. Beetje vaag, want Kim sluit normaal echt al haar kast deuren. We neuzen rond en kijken globaal in de kasten of we iets opvallends zien. Maar ja, dat is nogal lastig als het niet je eigen werkplek is. We kijken ook rond in de andere kantoorruimtes en daar zien we niks. We checken het magazijn en de kantine en ook daar komen we niks tegen. Lana lijkt redelijk gerust gesteld en gaat door met haar werk. Ik besluit de camerabeelden van de winkel erbij te pakken. Al snel zie ik de beelden terug van hoe hij weg loopt de winkel in richting de kapsalon. Als ik verder terug spoel zie ik hoe we in een kringetjes om hem heen staan en hem ondervragen. En nog verder terug zie ik mezelf om de hoek heen naar Suzanne schreeuwen voor versterking waarop Ronald en Suzanne eraan komen gerend. Dan zie ik een aantal minuten niks. Vreemd. Als ik hem naar buiten zie gaan op de camerabeelden, dan zou het toch ook zo moeten zijn dat ik hem zie binnen komen. Ongeveer tien minuten voor delict zie ik Tom de gang uit komen en naar buiten lopen. Ik spoel nog een aantal minuten terug. Nog steeds niks. Ik zit al op twintig minuten. Door naar een half uur en dan ineens 36 minuten terug, zie ik iets vreemds. Ik spoel heen en weer en laat de beelden van twee verschillende camera’s naast elkaar in beeld, vertraagd afspoelen. Op de ene camera is te zien dat Kim uit de gang de winkel in komt gelopen en Suzanne gedag zegt, omdat ze naar huis gaat. Hierop volgend zie ik mezelf uit de gang de winkel in lopen en neem het glas water van Suzanne aan. Op dat moment zie je op de andere camerabeelden dat er een donkere man vanuit de Parade richting Vleesstraat langs onze winkel loopt en naar binnen kijkt. In zijn loop doet hij een pas terug naar achter kijkt snel om zich heen en duikt de winkel in richting gang. Precies op het moment dat ik met Suzanne het glas water drink en overleg. Het gaat snel, super snel.Nu dit gezien te hebben, weet ik zeker dat hij geen toilet zocht. Met deze beelden besluit ik opnieuw de politie te bellen. De “verdachte situatie” waarover in het eerste telefoongesprek met de politie is gesproken, wordt aangepast naar “verdenking tot insluiping”. Ook na het tweede telefoongesprek lijkt het niet dat de politie actie onderneemt.

Back to work...

Terwijl ook ik mijn werk hervat, komt Lana in het magazijn naar mij toe en vraagt of ik even meekijk. Boven de kantoren op de tweede verdieping zit nog een derde verdieping met onder andere een zolder ruimte waar we oud papierwerk wat bewaard moet worden, etalage rekwisieten en interieur onderdelen opbergen. Onderaan de trap naar verdieping drie ligt een lege doos te slingeren. Lana geeft aan zeker te weten dat die doos daar niet lag. We besluiten samen de derde verdieping te controleren. Mijn hart bonst in mijn keel. Wat zullen we aantreffen? Er liggen nog wat spullen op de trap. Deze spullen lagen bovenaan de trap om verzameld te worden in een lege doos. Eenmaal boven zien we de deur naar zolder wagenwijd open staan. Ook de deuren naar de andere ruimtes staan open. Eigenlijk weten we zeker dat hier iemand heeft rond gestruind. Waarschijnlijk geschrokken is en in zijn schrik de spullen de trap af heeft gestoten. Terwijl Lana en ik op de derde verdieping rond kijken, besluit Suzanne haar Facebook te raadplegen. Via Facebook komt ze terecht bij een dame die volgens haar bij de politie in Venlo werkt. Ze struint het Facebook account van deze dame af en meent daaruit op te maken dat ze werkzaam is in het politieteam binnenstad. Nu ziet ze ook een Facebook pagina van wijkagent centrum Venlo. Suzanne stuurt een persoonlijk bericht via Facebook naar de pagina wijkagent centrum Venlo. Al is het om even haar verhaal kwijt te kunnen. Nu het buiten langzaam donker wordt en de werkdag van Lana erop zit, besluiten we samen boven alles af te sluiten en onze eigen spullen, zoals jas en handtas te pakken, zodat we vanavond om 21uur na de koopavond niet meer naar boven hoeven. Stiekem zit de schrik er toch wel in. Op het moment dat ik in mijn eigen kantoor mijn handtas oppak, zie ik dat de sluitklep van de tas open staat en dat mijn portemonnee er schuin in steekt. Dat is raar, ik heb mijn portemonnee vandaag nog niet nodig gehad. Ik haal de portemonnee uit mijn handtas en zie dat de rits een stukje open staat. Nu ik verder de rits open, valt het mij op dat mijn bankpasjes er ook scheef in zitten. Al mis ik geen. Dan zie ik tussen de bonnetjes, alleen nog maar bonnetjes. Afgelopen dinsdag heb ik 70 euro, een briefje van twintig en een briefje van vijftig, in mijn portemonnee terug gestopt na het wisselen. En nu zitten deze twee briefjes niet meer in mijn portemonnee. Dan zie ik ook dat de tussendeur tussen het kantoor van Kim en dat van mij niet in het slot zit. Wijzelf gebruiken deze deur nooit, omdat de deur geen functie meer heeft. Maar als je niet weet waar de deur uit komt, kan ik me voorstellen dat je de deur opent. Direct achter deze deur, gezien vanuit het kantoor van Kim, zit een klein halletje met een waterfonteintje. In dit “halletje” zet ik altijd mijn spullen neer, zoals mijn handtas en een paar reserve schoenen. Iemand heeft zijn kans schoon gezien, helaas. Lana en Suzanne checken direct hun eigen persoonlijke spullen. Zij missen beide niks. Ook wel logisch want ze hadden beide vooruitlopend op ons onaangekondigde bezoek van de grote donkere vent, rookpauze gehad. En hiervoor hun handtas gepakt om onder andere de sigaretten uit te halen. Nu weten we het zeker. Onze grote vriend zocht geen toilet!

Kort voor sluit om 21uur rijdt een politiewagen voor de deur. Twee dames van politie Venlo melden zich en geven aan het Facebook bericht van Suzanne ontvangen te hebben. Ze willen graag ons verhaal horen en zijn met stomheid geslagen dat ze geen melding doorgekregen hebben vanuit de politie centrale. Nu ze horen dat er ook zeventig euro mist, vinden ze het belangrijk dat we aangifte doen. Gezien de situatie plannen ze een aangifte op locatie in voor de volgende morgen met hun collegae. Gelukkig hoef ik niet naar het politiebureau voor de aangifte. De agentes bieden nogmaals hun excuses aan dat er geen politie is gekomen na melding en vertrekken de nacht in. Suzanne en ik sluiten samen af en met de schrik nog in de benen gaan we beide huiswaarts voor een goede nacht slaap. Vrijdagochtend roep ik het team van die dag samen voor een kop koffie en vertel ik wat er een dag eerder is gebeurt. Iedereen schrikt zich rot en de angst zit er behoorlijk in. Je voelt je toch ineens minder op je gemak. We zijn nog niet uitgesproken of er rijdt een politiewagen voor de deur. Drie agenten stappen uit. Terwijl ik mijn verhaal doe lopen de agenten achter mij aan naar boven. Op kantoor noteren ze de aangifte in een notitieboekje, na het inzien van mijn paspoort. Een van de agenten heeft een USB stick bij zich waarop hij de camerabeelden bij Kim op kantoor via haar computer, op slaat. Na de aangifte doen we een rondje in het pand. Ze bekijken iedere verdieping en iedere ruimte. Ze geven aan dat het daadwerkelijk om een insluiping is gegaan van een professional. Helemaal als je, je bedenkt dat er vijf mensen aanwezig waren in het pand op het moment van insluiping. Waarschijnlijk is dat ook ons geluk geweest, want hij kon daardoor eigenlijk geen kant op. Na de grote checkronde vervolgen de drie agenten hun pad en vertrekken in de auto.

Vrijdag tegen het middaguur maakt Kim het kasboek in de administratie op orde met de aangeleverde kassamapjes uit de twee winkels. Waarnaar ze het geld in het kluisje wil opbergen. Vreemd, het kluisje zit niet goed dicht. Ze vertrouwd het niet en haalt mij erbij. Bij het openen van het kluisje zien we dat het inhoudsloos is. Zeg maar dag tegen de contante weekomzet. Handige jongen die grote donkere vriend. Ik baal als een stekker en heb er zwaar de pest in. Behalve de geld schade, is het team zo onder de indruk dat er ook behoorlijk wat emotionele schade is. Het gevoel van veiligheid is volledig verdwenen. Dit heeft echt tijd nodig om te helen. Een week later meldt een van de agenten die de aangifte heeft opgenomen zich opnieuw in de winkel. Met behulp van onze camerabeelden en de weerspiegeling in de winkelruit van de overkant, hebben ze de looproute van de grote donkere man weten te achterhalen. Via de camerabeelden vanuit de binnenstad zagen ze hem instappen in een auto voor de ABN Amro bank bij de Keulse Poort. Helaas was het onduidelijk de volledige nummerplaat combinatie van de auto te lezen. Met wat gok en sleutelwerk heeft de agent in kwestie de nummerplaat weten te achterhalen en daarmee ook de eigenaar van de auto. De auto was eigendom van een autoverhuurbedrijf in Amsterdam. Langzaamaan komt de politie de man op het spoor. Ergens anders in het land wordt ook melding gemaakt van een verdachte situatie. De politie is er ditmaal tijdig bij. Het lijkt een onschuldige situatie. Toch besluit de agent de verdachte persoon om legitimatie te vragen. Op dat moment komt op zijn naam een heleboel informatie binnen. Genoeg informatie om de verdachte mee te nemen naar het bureau. Hier blijkt dat er 84 aangiftes op zijn naam staan en een daarvan zijn wij. Hopelijk keert de rust nu snel weder.