MBFW Berlijn DAG 1

#Modedokter Berlin Fashion week #part1

Twee keer per jaar barst de mode gekte los in Berlijn. Uiteraard wel met gepaste afstand, zoals het de Duitse cultuur betaamd. En met gekte overdrijf ik niet, want er wordt echt een blik aan aparte typetjes (inclusief mijzelf,-)) open getrokken.  Dat ze uit alle hoeken en gaten kruipen is nog niet zo vreemd. Want je zou verwachten in een grote stad als Berlijn dat de mode events gecentraliseerd op een plek zitten. Helaas, gatenkaas is er niks bij en de bijkomende gebakken lucht ook. Want het kan dan nog wel fashionweek zijn, maar niet  ieder event is dan ook wat je ervan (mag) verwachten. Maar leuk, dat is MBFW, oftewel Mercedes Benz (Berlin) Fashion Week zeker wel!

Tja, en om er te komen ging maandagnacht om 3uur mijn wekkertje, om in stijl (lees tweezitters bedrijfsbusje) door mijn BFF Tom (every girl needs a “wingman”) richting vliegveld Düsseldorf te gaan. Een goede voorbereiding is het halve werk, dus paspoort “check”, vluchtpapieren “check, entreebewijzen beurzen “check”, fashionshow accreditaties “check” (ja, daar kom je niet zomaar binnen,-)) en voldoende hoge hakken, te veel kledingsets en vooral heel veel goeie zin en een dosis dikke bluf.

C U @ Panorama Berlin!

Net vroeg genoeg in het hotel om nog even een stevig ontbijtje te nuttigen na onze reis, vertrekken we richting de Panorama beurs. Om je een beetje wegwijs te maken in Berlijn; de Panorama beurs vind plaats in het Berlin Expo Centre. Aan de westkant van Berlijn net buiten de binnenring van het centrum. En Berlijn bezoek je met openbaar vervoer, pas dan gaat de stad voor je leven. Dus hop on, hop off van U-bahn (metro) in S-bahn (tram) en nog ff de bus.  Panorama is groots en traditioneel. Met grote vierkante hallen die gevuld worden met stands van verschillende leveranciers. Waarbij vooral de eerste hal erg imposant is. Daar staan dan ook de grootste stands van de relatief meest bekende merken op deze beurs. De merken op de Panorama kenmerken zich in mijn ogen door hun conventionaliteit. Tja en wat betekend dat dan wel?


Een kijkje in de keuken van de inkoper: mensen zijn er in allemaal soorten en maten, de stijl die iemand draagt vertegenwoordigt datgene wat die persoon wil uitstralen. Als inkoper dien je, je te verplaatsen in dat groepje mensen met ongeveer dezelfde stijl waarvoor jij de mode in je winkel gaat bepalen. Het eerste onderscheid dat je kan maken is, of iemand voor  “veilig” kiest (traditioneel oftewel conventioneel) of graag “uitdagend” (uniek oftewel eigenzinnig) is. Dit vind je vaak terug in normen en waarden. Daarnaast is van belang hoe belangrijk iemand zijn uiterlijk vind. Als iemand er nogal wat werk van maakt, dus verzorgd is misschien zelfs een ijdeltuit, of dat iemand wat nonchalanter is in zijn uiterlijk. De merken op de Panorama vind ik persoonlijk thuis horen in het “hokje” van traditionele merken.  

Every girls needs a designer bag!

Met deze verwachting, gevoed door ervaring, over de Panorama ben ik direct blij verrast als ik in de eerste hal meteen stuit op een paar ouderwetse grijpautomaten van de kermis. Uitgevoerd in blinkend goud staan er twee paradepaardjes te pronken. Tussen al het geweld van volgestouwde stands met kleding wordt ik overweldigd door een grote witte stand met het logo van een bij op de achterwand geplakt en echt alleen maar twee grijpautomaten gevuld met opvallende tassen. De presentatie van de tassen geven ze het gevoel van designer bags mee, alsof ik zo langs de etalage van Louis Vuitton in de PC Hooftstraat loop. Dichtbij hebben de handtassen iets weg van de stijl van Pauls Boutique tassen. Na even door het verkoopboek gebladerd te hebben om een inzicht te krijgen in het aanbod van het merk, zie ik duidelijk waar de inspiratie vanaf komt. Tas na tas kan ik in het bijzijn van “ Herr Geschaftsfuhrer” iedere designerbrand waarvan gejat is benoemen. Meneer is duidelijk “impressed”. En dat is wederzijds, alleen gaat mijn interesse niet uit naar hem, maar naar zijn tassen. Dus een date om zijn pracht exemplaren van dichtbij te komen bekijken wordt al gauw gemaakt.

I just love Dividere!

We vervolgen onze weg. In het gangpad lopen we Henk tegen het lijf, die mij bij ieder weerzien er even aan herinnert hoe ik als klein meisje met mijn ouders mee ging naar beursevaluaties en iedereen zijn nek verdraaide om te zien  wat ik nu alweer aan kleding bij elkaar verzonnen had. Mijn Street One outfit van gescheurd suedine flair (in die tijd was destroyed, gescheurd en gebleekt nog onbekend) gecombineerd met een witte ruches blouse, blijft volgens zijn verhalen favoriet. Maar goed, Henk heeft zijn fotokunsten weten om te zetten naar een shirt label; Dividere. Wat regelmatig bij mij in de winkel te vinden is. Het zijn altijd kleine cadeautjes, want meestal weet ik niet wat ik krijg gestuurd. Dus als ik een doosje Dividere open maak is het voor mij ook een grote verassing. En soms (lees altijd) ben ik net een klein kind en wil ik gewoon weten wat er in het pakje onder de boom zit. Dus nu Henk laat vallen dat hij net de laatste samples van de nieuwste shirts bij zijn Duitse agente (een agente is een tussenhandelaar oftewel verkoper) hier op de beurs heeft afgegeven, is mijn nieuwsgierigheid meer dan geprikkeld. En als ik nieuwsgierig ben, zijn mijn klanten dat natuurlijk ook. Vandaar dat ik het tijd vind om kennis te gaan maken met de Duiste agente van Dividere. Ik mag de drie beste shirts van de eerste leverronde uit de verpakking halen. En een moment als dit deel ik graag met mijn klanten en volgers, dus ik kijk om me heen en vraag of ik me achter de stand even om mag kleden (zeer ongebruikelijk). Vlug verwissel ik mijn Nikkie unplugged sweater voor een Dividere shirt. Ik draai een rondje in de stand om het shirt te bekijken en Tom trekt me het gangpad op tussen de bezoekers in en zegt; “strike a pose!”. En zie hier het tot stand komen van een reeks pre-order now posts op onze social media kanalen.            

Me and my hamburger...

Na het Dividere shirtjes avontuur is de volgende stop de Geisha stand. Even druk als altijd. Een stand waar vooral veel Nederlandse collegae mode ondernemers elkaar treffen. Wederom een kleurrijke collectie met veel bestsellers in her-productie. Bij Geisha worden we heerlijk verwend met een mini black hamburger. Black is niet alleen het vlees, maar ook het broodje. De foto’s van mijn glimlach na het eten van het broodje zal ik je besparen (de zwarte kleurstof blijft zo lekker op je tanden plakken). In de wandelgangen wordt gespeculeerd over een “feestje” vanavond. Toch apart dat de Modedokter hier geen uitnodiging voor heeft. Dat moet dus even geregeld worden voor vanavond. Mijn dank is dan ook groot dat we met twee glimmende polsbandjes in onze zak de stand van Geisha aflopen (sorry, ik mag je natuurlijk niet alles vertellen,-)).

Mr. Bartender... Yes please!

Nu drie grote hallen op de Panorama beurs gezien te hebben wordt het toch langzaamaan tijd voor een drankje. En dan heb ik het niet over een cola’tje. Ik weet dat er ergens Gin & Tonic geschonken wordt van Tanqueray – London Dry Gin. En ook dit is special invitation only. Komen we toch zomaar de barman met de muntjes tegen. Weer een probleem opgelost. Wat een leuk sfeertje hangt hier rondom de bar. Er speelt een twee koppig bandje, waarbij we van mening zijn dat er net voldoende galm is waardoor de zangeres  best redelijk klinkt. Ze zingt een Duits nummer met enkele rap stukjes erin. Ondanks dat we toch redelijk Duits spreken, kunnen we er niet uit op maken waarover ze zingt. Maar gezellig is het wel. Aan de andere kant staat een jongen geheel in streetwear jeans stijl (oversized jeans jacket, low fit jeans broek) met z’n petje achterstevoren te paintbrushen. Hij heeft witte basis shirts die hij in opdracht voor je paint brushed. Een chinees uitziende dame van oudere leeftijd staat hem ferme opdrachten te geven die hij in alle rust uitvoert. Leuk idee dat paintbrush.

This is how you make an entrance...

Zes hallen verder zijn we klaar met de Panorma beurs. We hebben nog wat tijd over en maken een tussenstop in mijn favoriete wijk van Berlijn; Hackescher Markt. Geweldig oud treinstation met allemaal horecagelegenheden in de gewelven van het station aan een knus plein. Rondom Hackescher Markt zitten richting Neue Schonhauser Strasse allemaal leuke (merk) winkeltjes. Hier moet natuurlijk even gewinkeld worden. Berlijn staat ook bekend om zijn goeie vintage winkels (oftewel tweedehands winkels) en die vind je ook rondom Neue Schonhauser Strasse. Vooral veel stylisten zijn in dit soort winkels te vinden. Hier vind je net die “snoepjes” om je styling opdracht mee af te ronden. Zo komen we dus ook terecht bij de kiloknaller winkel, PickNWeight Berlin. Een tweedehands winkel waar je per kilo betaald. Alle artikelen zijn gelabeld met een bepaalde kleur en de kleur bepaald de prijs per kilo.  Vervolgens leg je, je kledingstukken in het mandje van de weegschaal en het gewicht in combinatie met het kleur label bepaald de prijs. Deze plofkip wil ook wel even de kiloknaller uit hangen, dus kruip ik met een paar galajurken het pashokje in. Hilariteit! De jaren ’80 en ’90 zijn allemaal in volle euforie voorbij gekomen. Er zat helaas geen winnaar tussen. Uiteraard kan ik niet met lege handen naar buiten gaan en heb ik me wel laten verleiden door enkele accessoires.

About last night...

Met al deze gekkigheid zijn we de tijd een beetje uit het oog verloren en beseffen we nu dat we nog terug naar het hotel moeten voordat we kunnen party crashen. Terug in het hotel doen we een rondje snelle wasstraat. Terwijl ik de stijgijzers (zilveren hoge hakken) onderbind ziet Tom nog de noodzaak de strijkplank uit de kast te trekken om "Karly" de plooien uit het gezicht te strijken (Zwarte trui met een afbeelding van Karl Lagerfeld erop). En deze trui uiteraard zorgvuldig om zijn schouders te binden (waar is nu de noodzaak van het strijken). Met een tikkende klok zetten we de pas er flink in, voor zover dat gaat op mijn stilettos. Zo charming hoe elegant ik steeds mijn hak tussen de kinderkopjes op straat vandaan trek. Na weer een rondje hop on, hop off met het openbaar vervoer richting Turmstrasse, staan we voor de deur van een oude cinema. Echt een mooi historisch pand omgedoopt tot feestzaal,  “Bolle” wordt het genoemd. Na een “strike a pose” enteren we de feestzaal op de tweede verdieping. Mooi versierd met witte ballonnen worden we toegezongen door Marilyn Monroe (OMG). Voor Tom is het direct afslag cocktailbar waar hij bij de tweede Mojito zijn “cocktail-swaffelaar” ontmoet (goed uitziende barman die zorgvuldig de smaak uit de munt slaat en vervolgens het munttakje door het glas beweegt waarnaar hij de drank erbij giet).

De DJ wordt afgewisseld met een sing-a-long artiest op keyboard. Deze Joel Morelli (of zo iets) is een Nederlandse artiest  die zichzelf tijdens het zingen begeleid op keyboard en wordt ondersteund door zijn vriend op het drumstel. Deze Joel ziet er goed uit en schijnt bekend te zijn (ik zal wel onder een steen leven). Zijn manager bewaakt het oogappeltje alsof hij van goud is. En als ik om zijn gegevens ga vragen word ik snel genoeg door meneer de manager afgewimpeld. Ik laat me niet uit het veld slaan en leg meneer de manager uit dat ik geen persoonlijke interesses heb in een jong broekie. Het gaat mij om zijn zangkunsten en niet om het nummer van zijn hotelkamer. Schoorvoetend krijg ik een visitekaartje van meneer de manager in mijn  hand geduwd met de woorden “mail maar”. En hij draait zich ferm om, om verder te gaan met het analyseren van de blondine die zachtjes tegen hem aanschuurt.

Dancing the night away!

Niet veel later komt Nikkie Plessen met haar verkoopteam binnen lopen. Een stuk of tien bloedmooie vrouwen vullen de dansvloer. We nemen nog een bite uit een van de delicatesse hapjes die worden aangeboden en bekijken wat het met de menigte doet die dames op de dansvloer. Behalve dat het veel gezelligheid biedt dat de dansvloer vol stroomt, is het ook super grappig om te zien dat direct de bijen op de honing afkomen. Oftewel, vul de dansvloer met een paar mooie meiden en de heren volgen vanzelf. We wagen zelf ook een klein dansje aan de rand van de dansvloer, want we zijn er toch om ook een beetje te netwerken. En aan de rand van de dansvloer staan enkele vertegenwoordigers van merken en enkele collegae mode ondernemers. Goed om even bij te kletsen en aan te horen hoe anderen denken over de ontwikkelingen binnen de branche. Door de harde muziek zijn het geen diepgaande gesprekken. Nu we al 19uur wakker zijn door onze nachtvlucht vinden we het ook wel welletjes geweest.  Het is tijd om ons bed eens nader te inspecteren. Op naar Kurfürstendam richting hotel.

#Staytuned... binnenkort volgt #part2