Secret lover...

MODEDOKTER SECRET LOVER

#Modedokter  SECRET LOVER

Remember this....

Hoe spannend was het vroeger als een “vier-dubbel-gevouwen” briefje in de klas werd doorgegeven en dat eindigde uiteindelijk op jouw tafel. Met klamme handen en het hart in je keel vouwde je het briefje open. Wat zou erin staan? En vaak nog belangrijker; staat er een naam onder? Van wie zou het zijn? In die tijd was Valentijnsdag net zo spannend als de eerste schooldag. Want zou hij het door hebben dat die kaart van jou af komt? En wat als hij het door heeft, zou hij erop reageren? En nog spannender was het als je zelf een kaart met alleen initialen in de brievenbus had.

If only... In films zie je dan meteen dat er een grote bos rozen op je werk wordt afgegeven. Ben je direct in een klap de roddel van de zaak. Naarmate je ouder wordt, gaat de glans er wel vanaf. Gekscherend wil ik nog wel eens file flirten. Gewoon om te kijken of ik het nog kan. De blik in de ogen vangen van de mannelijke bestuurder in de auto naast me. Nou ik kan je vertellen dat ik nu ook weet wat het is om van een koude kermis thuis te komen. Nee, helaas die tijd is echt voorbij! Tegenwoordig troost ik mijn libido met een jankfilm vol romantiek tijdens een avondje alleen op de bank.

Ja nou hoor ik jullie al denken, maar je bent toch ook nog wel eens in de kroeg te vinden? Daar post ik inderdaad zo min mogelijk over online. Geen bewijsmateriaal svp. Ik heb namelijk de slechte eigenschap dat ik mezelf een "ranke merrie voel na een paar glazen alcohol. Totaal niet overeenkomstig met de harde werkelijkheid. Deze terrorisatie, opgeroepen door de alcohol in mijn lijf, begint met het lachen als een paard, waarnaar de dansmoves overgaan naar een schijnvertoning van een koe die high is van de paardenbloemen. Meestal is dat dan ook het moment waarop ik voldoende moed heb ingedronken en dan het lef heb mijn marktwaarde nogmaals te beproeven. Totaal zinloze actie! Met meestal geïrriteerde reacties tot gevolg. Als ik de dag ernaar niet dood ga van mijn kater, dan is het wel van schaamte.

Fietview...

Tegenwoordig val ik in de categorie vrouwen die stiekem trots zijn wanneer ze in de zomermaanden worden nagefloten door bouwvakkers. Al is het maar een klein fluitje. Oké, al doe ik maar alsof dat fluitje van de buurman voor mij bedoeld is in plaats van voor het binnen roepen van de hond. Ik moet toch ergens mijn ego strelen. Helemaal nu de eerste stap richting de 40 is gezet.

Are those for me...

En daar staat ineens een bos roze rozen op de toonbank in de winkel. Mooie grote roze rozen. Tussen de rozen prijkt een kaartje. Zie ik het goed? Staat daar nou mijn naam op? Ga ik serieus na 12 jaar samen te zijn met Ronald meemaken dat hij een bos rozen voor mij klaarzet? Ik krijg klamme handen, mijn ademhaling versnelt en mijn hart klopt in mijn keel. Ik vouw het kaartje open en dat is niet het handschrift van Ronald. En ook niet zijn woorden. Ik voel me in een klap dat meisje van vroeger op school met dat in vieren gevouwen briefje. Wat gaan we nou krijgen? Op het kaartje staat geschreven: “een stille aanbidder”. Dit moet een grap zijn!

Nonchalant zet ik de rozen in een vaas. In plaats van dat ik begin met nadenken over van wie deze rozen afkomen, begin ik mezelf druk te maken hoe ik dit aan Ronald uitleg. Ondanks dat ik mezelf meer dan vereerd voel, probeer ik zo rustig mogelijk te blijven. In de hoop eventuele roddels uit de weg te gaan. Ik word gewoon nerveus van die rozen. En nog nerveuzer dat ik niet weet van wie die krengen zijn. Zou er soms een geintje met mij uitgehaald zijn? Zijn het de meiden op de zaak? Dan hebben ze mij echt goed te pakken. Ik scroll door mijn telefoon, op zoek naar namen. Ik blader door de whatsapp... check social media. Wie o wie? Iedere ochtend als ik op de zaak kom, hoor ik de rozen geniepig naar mij lachen. Iedere middag wens ik opnieuw dat die krengen snel verwelken. Toch hebben de rozen een bijdrage gedaan aan het terugwinnen van een stukje zelfverzekerdheid. En dat nu de 40 langzaamaan in de zon aan de horizon begint te glimmen. Het blijft een mysterie, my secret lover. Wat een bosje rozen al niet kan doen…